MacBook weg.
Dinsdagmiddag tussen 15,30 en 16,30 uur is uit mijn auto, die mij thuis in Zoetermeer voor de flat geparkeerd stond, mijn MacBook gejat. Het was zo ongeveer mijn kostbaarste bezit, baal dus enorm dat dit gebeurd is. Zeker omdat ik allerlei dingen fout heb gedaan, en op heel veel manieren slordig ben geweest, waardoor dit kon gebeuren.
Helaas is het exemplarisch voor hoe mijn brein werkt. Op de atletiekbaan lukt de laatste tijd alles. Heb als nooit tevoren het gevoel de volledige controle te hebben over alles wat ik van mijn lichaam vraag in training. Ik voel dat ik snel en sterk ben, en dat het me steeds beter lukt om die kracht en snelheid in een vorm te gieten waarin ik ze kan gebruiken om over latten te geraken, over hordes, en om dingen ver weg te gooien of zelf ver weg te landen.
Maar het vergt veel focus van mij, veel aandacht. En blijkbaar is de totale hoeveelheid aandacht waar ik over beschik beperkt, want zo scherp als ik nu op de atletiekbaan ben, zo slordig, chaotisch en rommelig ben ik in mijn gewone leven. Met als gevolg dat mijn MacBook gejat kon worden. Het geeft te denken. Het moet allebei kunnen. Focus op de atletiekbaan en een georganiseerd leven. Iets om aan te werken de komende tijd.
