Drie weken na de interland in Praag een nieuwe uitdaging bij ‘t NK Meerkamp. Ik weet dat ik er vreselijk goed voor sta. Een groepje om mij heen (coaches en dat soort mensen) weet het ook. Maar ik heb dit vaker gezegd en het is wel eens ondanks dit soort voorgevoelens gruwelijk misgegaan en dat maakt het reuzespannend.
Hoe dan ook, twee dagen keihard gaan, geen reserves houden, zeven keer smijten met mijn krachten. Ik krijg kriebels in mijn buik als ik eraan denk.
Zaterdag 18 februari vanaf 12 uur, zondag 19 februari vanaf 13,45 uur. Locatie: Omnisport Apeldoorn, 11 maanden per jaar een onneembare ontoegankelijke vesting, de komende twee weken een ouderwets strijdtoneel.
Resultaten live op www.liveresults.nl en kom je naar Apeldoorn toe dan een welgemeende tip: neem oploskoffie mee of verzin iets want de koffie van vorig jaar in Omnisport heeft diepe sporen nagelaten op mijn smaakpalet en niet in positieve zin.
Meerkampinterland Praag - Een impressie. Na een ‘gewone wedstrijd’ met losse onderdelen zou het onmogelijk zijn, maar na een meerkamp is het toch anders en kan het wel. Een geweldige meerkamp was het zeker niet, en toch kijk ik met plezier terug op dit weekend. Kleine dingetjes die bij elkaar optelden tot een achterstand van bijna tweehonderd punten op mijn persoonlijk record. Misstappen bij de sprintstart, een rommelige hoogspringwedstrijd waarin ik wanhopig op zoek was naar dat ongrijpbare ‘gevoel’, een valse start bij de horden (helemaal mijn eigen schuld) waardoor ik de tweede start rommelig uit de blokken kwam. Hoge sprongen bij polshoog waarbij toch de lat naar beneden kwam. Kleine dingen, en die kleine dingen kunnen gebeuren zo vroeg in het seizoen. Het had zeker ook goed kunnen gaan, want in fysiek opzicht ben ik topfit, snel en sterk. Maar om te verwachten dat er op topvorm gelijk een topmeerkamp volgt, dan snap je niet hoe de meerkamp werkt. Dit kan gebeuren, en ik baal er wel van, maar ben blij dat ik zo fit de meerkamp doorgekomen ben. Heb er zelfs nauwelijks spierpijn van.
Nog tweeënhalve week de tijd om de kleine foutjes eruit te slepen, nauwkeuriger te sporten, en de laatste restjes vermoeidheid eruit te slapen. Op die manier heb ik bij het NK Meerkamp geen enkel excuus meer. Daar mag de lat hoog liggen, en dat betekent dat ik een aanval wil doen op mijn PR van 5890 punten. Ik sluit niet uit dat de 6000-puntengrens daar in zicht komt.
Zo’n knagend gevoel aan het eind van dag een. Ik heb niet laten zien wat ik waard ben en daar voel ik me een beetje schuldig over. Het gaat dan niet zozeer om mijn prestaties, die deze meerkamp nog niet allemaal top hoefden te zijn. Maar hoe vooral mijn hoofd zich door de wedstrijddag bewoog, daar was ik niet zo tevreden over.
Op de 60 meter was ik van mijn tweede tot ongeveer mijn zesde pas niet aggressief genoeg. Zo voelde ik me ook tijdens de race en ik voelde dat stiekem ook een beetje aankomen. En ik was niet in staat dat gevoel weg te rationaliseren met de wetenschap dat alles wat ik op sprintgebied heb gedaan de laatste maand goed was. 7,12 is maar een tiende achter een tijd die wel acceptabel zou zijn, maar een verlies van 40 punten.
Bij het verspringen heb ik een goede afzet of een goede aanloop. Vandaag in de eerste sprong lukte vooral de aanloop maar schoot ik rechtdoor de bak in en landde na 7,05 wat voldoet voor nu. Daarna probeerde ik de afzet voor elkaar te krijgen maar dat ging ten koste van de aanloop.
Kogelstoten was gewoon goed. Tweede stoot ooit met 14,78. Maar toch, een topstoot geeft een topgevoel. Deze stoot gaf geen topgevoel. Er zit dus meer in.
Hoogspringen was ook qua eindresultaat teleurstellend. Maar ik miste vooral de controle over mijn eigen lichaam. Kon met mijn hersenen er niet voor zorgen dat mijn lijf de aanwijzingen van de coach in de praktijk gingen brengen. Daardoor stond ik met te weinig zelfvertrouwen en focus op de aanloop. In juridische termen heet dat laakbaar handelen ofzoiets.
De lat mag door mij hoger gelegd worden dit jaar, daar heb ik de investeringen voor gedaan. Daar hoort een gezonde dosis zelfkritiek bij. Misschien ben ik daar nu wat vroeg mee, want morgen komen onderdelen waar ik helemaal niet bij na hoef te denken. En zo kan ‘t nog een behoorlijke meerkamp worden, die past bij de fase van ‘t seizoen waarin ik me bevindt. Ga morgen proberen iedereen zoek te lopen op de horden, en misschien helpt dat knagende gevoel dat nu bezit van mij genomen heeft daar wel bij.
Volgende week mijn eerste meerkampwedstrijd van 2012 in Praag. LosseVeter.nl houdt mij scherp in de gaten, ze vroegen me dus om een voorbeschouwing, klik de link om het hele verhaal te lezen. Zo vertel ik dat ik goed ben in hordelopen, maar dat het daadwerkelijke hordelopen het minst sterke gedeelte is van mijn horderace. Afijn, verhelderend leesmateriaal.
5,01….!
Nog een inkijkje in de training. Het pure plezier dat een polsstoktraining kan brengen. En volgens mij is dat het allerbelangrijkste. Mental coach mannetjes zeggen dat je een plan moet afwerken, en dat je doelen moet stellen. Het zal allemaal wel, dat is toch meer iets voor mijn coaches. Met zoveel passie op de baan staan als ik meestal doe, dat gaat resultaat brengen.
Het is overigens een sprong met een 4,90 / 16,8 flex stok uit een hupje-12-pas aanloop met het koordje op 5 meter. Overmorgen mag ik het nog een keer laten zien in Zoetermeer, maar dan niet met een koordje maar met lat. Dan niet in training maar in een echte heuse wedstrijd. Wil je erbij zijn, de wedstrijd begint rond 14,30 uur, maar de lat start op 3,52 meter en ik start pas een meter hoger. Ga er dus vanuit dat ik pas rond 15,30 uur echt aan wedstrijdsprongen toekom.
Dinsdagmiddag tussen 15,30 en 16,30 uur is uit mijn auto, die mij thuis in Zoetermeer voor de flat geparkeerd stond, mijn MacBook gejat. Het was zo ongeveer mijn kostbaarste bezit, baal dus enorm dat dit gebeurd is. Zeker omdat ik allerlei dingen fout heb gedaan, en op heel veel manieren slordig ben geweest, waardoor dit kon gebeuren.
Helaas is het exemplarisch voor hoe mijn brein werkt. Op de atletiekbaan lukt de laatste tijd alles. Heb als nooit tevoren het gevoel de volledige controle te hebben over alles wat ik van mijn lichaam vraag in training. Ik voel dat ik snel en sterk ben, en dat het me steeds beter lukt om die kracht en snelheid in een vorm te gieten waarin ik ze kan gebruiken om over latten te geraken, over hordes, en om dingen ver weg te gooien of zelf ver weg te landen.
Maar het vergt veel focus van mij, veel aandacht. En blijkbaar is de totale hoeveelheid aandacht waar ik over beschik beperkt, want zo scherp als ik nu op de atletiekbaan ben, zo slordig, chaotisch en rommelig ben ik in mijn gewone leven. Met als gevolg dat mijn MacBook gejat kon worden. Het geeft te denken. Het moet allebei kunnen. Focus op de atletiekbaan en een georganiseerd leven. Iets om aan te werken de komende tijd.
WinterMeerkampBattle, vierde challenge, de 60 meter onder de horden race. Precies in de week dat ik ook bovenaan de Nederlandse ranglijst sta op de 60 meter OVER de horden.
Geloof dat ik met 11,3 seconden wel een scherpe tijd neergezet heb. Belangrijk, want als de tijd scherp genoeg is, betekent dat 3-1 ofwel de eindoverwinning in de WinterMeerkampBattle!
Scherp over de horde. Je ziet het kunststof van de horde indeuken. Op zulke dagen is hordelopen een feest. Ze stonden op 106,7 cm maar ik nam ze alsof ze 105 cm waren. Dat leverde wat blauwe plekken op, maar leidde wel tot een snelle tijd. Foto natuurlijk van ILION-hoffotograaf Ed Turk.
Bij kogelstoten is te zien dat de kogel niet op de toppen van mijn vingers ligt, zoals het hoort, maar dat de kogel is afgegleden naar mijn handpalm. Dan is het lastig kracht zetten en dus een stoot onder de 14 meter, waar m’n coaches nu een passende straf voor aan het bedenken zijn.
Zoetermeer, ILION Indoor 14 januari, 60mH in 7,95 sec.
