Pelle
Naam: Pelle Rietveld
Bijnamen: De Pel, P-Man, Pudzianowski
Geboortedatum: 4 februari 1985
Geboorteplaats: Boskoop
Woonplaats: Zoetermeer
Middelbaar onderwijs: Gymnasium aan Ashram College Alphen aan den Rijn
Hoger onderwijs: Bachelor Commerciële Economie aan Hogeschool Rotterdam / Randstad Topsport Academie
Hoger onderwijs: Master Media And Communication Studies aan Florida State University in Tallahassee, Florida, USA (onvergetelijke tijd, maar te kort om master af te ronden)
Nu: atleet en directeur Maar Dat Terzijde (marketing, communicatie en (top)sport)
Palmares (omdat ‘t zo’n mooi Vlaams woord is)
1e Internationale Meerkamp Woerden, augustus 2011
2e NK Meerkamp indoor, Apeldoorn, februari 2011
3e 5 Nations Cup zevenkamp, Reims, januari 2011
6e NCAA Amerikaanse studentenkampioenschappen zevenkamp indoor 2009
5e EK neo-senioren tienkamp 2007 met PR van 7955 punten
4e WK junioren tienkamp 2004
9e op Nederlandse tienkampranglijst allertijden
5e individueel European Cup Combined Events Super League 2008
2e met Nederlands team European Cup Combined Events Super League 2008
1 Nederlandse seniorentitel op de meerkamp
10 Nederlandse juniorentitels, waarvan 4 op de meerkamp
Bio
“Pelle?’ Je bedoelt zeker ‘Jelle’?”
Sorry Jeroen, Bas, Tim en Dennis. Voor mij was het verdraaid makkelijk om een e-mailadres te vinden. Er ontstaat nog wel eens controverse over, omdat ik in mijn paspoort ‘Petrus’ heet, naar opa Rietveld, die Piet heette. Maar ik heet echt Pelle. En geef toe, dat is eigenlijk gewoon onbetwist de leukste voornaam die er is. Dit brengt heel wat verantwoordelijkheid met zich mee, maar die draag
ik met alle plezier. Want ik hoef het nooit over het weer te hebben bij een ontmoeting met een vreemde. De eerste twee minuten gaan normaliter over dat kleine blonde jongetje dat in de zomer op een eilandje voor de kust van Zweden vakantie vierde in die leuke televisieserie uit de jaren tachtig.
Niet alleen mijn voornaam overigens, ook mijn geboorteplaats is geregeld onderwerp van discussie. Ook al rept mijn paspoort over Boskoop en was/is mijn vader boomkweker, zoals het een goed Boskoper betaamt, gevoelsmatig woonden wij vroeger toch in De Tempel. En dat is onderdeel van Reeuwijk. Volg deze link en oordeel zelf.
Zo op het eerste gezicht dus nogal een zondagskind, zou je zeggen. In het bezit van de leukste voornaam allertijden, en geboren en getogen in het mooiste stukje Nederland. Toch moest ik al op jonge leeftijd ondervinden wat het woord tegenslag betekent. Mama Maria werd ziek toen ik nog luiers droeg, en verloor de strijd tegen borstkanker uiteindelijk op 17 mei 1990. Ik was vijf en speelde met ballonnen rond de kist, zo onbewust was ik mij van de situatie. Je krijgt nog wel eens een schouderklopje, goed bedoeld natuurlijk, met de woorden: ‘Ach, die wonden helen wel met de tijd.’ Maar met die mensen moet ik het toch hartgrondig oneens zijn. Er zijn nog zoveel vragen, zoveel herinneringen met gaten, zoveel onverklaarde emoties. Zolang die niet opgehelderd worden, ingevuld en verklaard, zal er geen steek veranderen aan dat gevoel dat ik toch moet omschrijven als een gat in mijn hart. Waarom is het dat ik emotioneel word als ik Bridge Over Troubled Water van Simon & Garfunkel hoor, waarom herken ik de geur van die rouwbloemen uit duizenden, maar waarom heb ik zoveel moeite om haar stem te horen in mijn hoofd?
Hoe hard de levensles ook was, het verlies van mijn moeder heeft me wel gevormd en sterker gemaakt. Mijn gevechten op de atletiekbaan vallen altijd in het niet bij de gevechten die zij heeft moeten leveren, als ik onder druk kom te staan weet ik altijd dat zij mee zit te kijken.
Rennen & hollen
Maar goed, ondertussen was ik vooral een vrolijk en heel druk jochie, eigenlijk nooit in het bezit van schone kleren. Op de boomkwekerij van mijn vader was ik elke dag aan het rondbanjeren, en dan vallen er nu eenmaal textielslachtoffers. Mijn grote zussen zaten toen al op atletiek, en omdat SC Reeuwijk een strikt beleid had waarbij je pas als 7-jarige lid mocht worden, moest ik me tot die tijd behelpen met sprintwedstrijdjes op de tuin, verspringen in de potgrond en gooien met stokken en stenen. In die tijd was ik echt heel goed, maar de wereld bestond alleen nog maar uit de regio Zuid-Holland Midden. Met Jelle, Tjalle en Gijs heb ik memorabele veldslagen geleverd. Toen ik 12 was deed ik voor het eerst aan een nationale wedstrijd mee, een tweede plaats met verspringen was het gevolg. Ik merkte dat dat wel enorm leuk was, en aangezien er op dat moment geen adequate training aangeboden werd bij SC Reeuwijk, besloot ik lid te worden bij AAV’36 in Alphen aan den Rijn, waar ik een paar jaar met veel plezier bij Theo Brave en Bastiaan Heus getraind heb. In de haast vergeet ik haast te vertellen dat ik ook nog een jaar bij VV Bodegraven linksbuiten gestaan heb. Daar mijn liefde voor het voetbal danig bekoeld is mag ik echter graag aan dat feit voorbij gaan.
Ondertussen, op mijn veertiende, hadden we de Tempelpolder verlaten en ons in Hazerswoude-Dorp genesteld. Na twee jaar op het St. Antoniuscollege moest ik ook naar een nieuwe middelbare school, het Ashram College in Alphen aan den Rijn. In die periode ben ik fietsen gaan haten, want toen moest ik vaak in de ochtend 10 kilometer heen en 10 kilometer terug naar school, en in de avond ongeveer dezelfde afstand naar de atletiekbaan.
Theo en Bastiaan besloten toen ik B-junior werd om meer tijd aan hun privé-leven en hun carrière te besteden. Ik moest dus naar een nieuwe club op zoek en dreigde een echte clubslet te worden.
Gelukkig ben ik nu al bijna tien jaar lid bij Ilion in Zoetermeer, de stad waar ik ook al zes jaar woon. Ik werd lid bij Ilion net na mijn eerste Nederlandse juniorentitel en ben in mijn tijd daar doorgegroeid naar de Europese en wereldtop in mijn leeftijdscategorie. Nog een klein virtueel gaatje gaapt er nu tussen mij en mijn laatste doel, de echte wereldtop.
Nooitgenoeg
Dromen van de ideale tienkamp, de magische 8000-puntengrens doorbreken en kwalificatie afdwingen voor WK’s, EK’s en uiteindelijk, de Olympische Spelen. Dat is heel koud en kort waar ik naartoe wil. Zelfs de mededeling dat dat bloed, zweet en tranen kost is wel algemeen bekend. Maar wat houdt dat nu echt in? Voor de meeste mensen een raadsel, ik heb er nu aan geroken, en deel mijn ervaringen op dit weblog. Hopelijk tot lezing ende vermaak van anderen!
