Volgende week mijn eerste meerkampwedstrijd van 2012 in Praag. LosseVeter.nl houdt mij scherp in de gaten, ze vroegen me dus om een voorbeschouwing, klik de link om het hele verhaal te lezen. Zo vertel ik dat ik goed ben in hordelopen, maar dat het daadwerkelijke hordelopen het minst sterke gedeelte is van mijn horderace. Afijn, verhelderend leesmateriaal.
5,01….!
Nog een inkijkje in de training. Het pure plezier dat een polsstoktraining kan brengen. En volgens mij is dat het allerbelangrijkste. Mental coach mannetjes zeggen dat je een plan moet afwerken, en dat je doelen moet stellen. Het zal allemaal wel, dat is toch meer iets voor mijn coaches. Met zoveel passie op de baan staan als ik meestal doe, dat gaat resultaat brengen.
Het is overigens een sprong met een 4,90 / 16,8 flex stok uit een hupje-12-pas aanloop met het koordje op 5 meter. Overmorgen mag ik het nog een keer laten zien in Zoetermeer, maar dan niet met een koordje maar met lat. Dan niet in training maar in een echte heuse wedstrijd. Wil je erbij zijn, de wedstrijd begint rond 14,30 uur, maar de lat start op 3,52 meter en ik start pas een meter hoger. Ga er dus vanuit dat ik pas rond 15,30 uur echt aan wedstrijdsprongen toekom.
Dinsdagmiddag tussen 15,30 en 16,30 uur is uit mijn auto, die mij thuis in Zoetermeer voor de flat geparkeerd stond, mijn MacBook gejat. Het was zo ongeveer mijn kostbaarste bezit, baal dus enorm dat dit gebeurd is. Zeker omdat ik allerlei dingen fout heb gedaan, en op heel veel manieren slordig ben geweest, waardoor dit kon gebeuren.
Helaas is het exemplarisch voor hoe mijn brein werkt. Op de atletiekbaan lukt de laatste tijd alles. Heb als nooit tevoren het gevoel de volledige controle te hebben over alles wat ik van mijn lichaam vraag in training. Ik voel dat ik snel en sterk ben, en dat het me steeds beter lukt om die kracht en snelheid in een vorm te gieten waarin ik ze kan gebruiken om over latten te geraken, over hordes, en om dingen ver weg te gooien of zelf ver weg te landen.
Maar het vergt veel focus van mij, veel aandacht. En blijkbaar is de totale hoeveelheid aandacht waar ik over beschik beperkt, want zo scherp als ik nu op de atletiekbaan ben, zo slordig, chaotisch en rommelig ben ik in mijn gewone leven. Met als gevolg dat mijn MacBook gejat kon worden. Het geeft te denken. Het moet allebei kunnen. Focus op de atletiekbaan en een georganiseerd leven. Iets om aan te werken de komende tijd.
WinterMeerkampBattle, vierde challenge, de 60 meter onder de horden race. Precies in de week dat ik ook bovenaan de Nederlandse ranglijst sta op de 60 meter OVER de horden.
Geloof dat ik met 11,3 seconden wel een scherpe tijd neergezet heb. Belangrijk, want als de tijd scherp genoeg is, betekent dat 3-1 ofwel de eindoverwinning in de WinterMeerkampBattle!
Scherp over de horde. Je ziet het kunststof van de horde indeuken. Op zulke dagen is hordelopen een feest. Ze stonden op 106,7 cm maar ik nam ze alsof ze 105 cm waren. Dat leverde wat blauwe plekken op, maar leidde wel tot een snelle tijd. Foto natuurlijk van ILION-hoffotograaf Ed Turk.
Bij kogelstoten is te zien dat de kogel niet op de toppen van mijn vingers ligt, zoals het hoort, maar dat de kogel is afgegleden naar mijn handpalm. Dan is het lastig kracht zetten en dus een stoot onder de 14 meter, waar m’n coaches nu een passende straf voor aan het bedenken zijn.
Zoetermeer, ILION Indoor 14 januari, 60mH in 7,95 sec.
Twee dagen voor de start van het indoorseizoen. Dan moet het hard en scherp. Lukte aardig vandaag. Ben superbenieuwd, want het kan overmorgen in deze zelfde Ilion-hal alle kanten op. Rond kwart voor twaalf de 60 meter horden. Begin er echt dondersveel zin in te krijgen.
I am made of every hurdle I’ve cleared, not just the ones on the track.
ASICS lanceert haar nieuwe campagne ‘Made of sport’. Passend, want ik ben ook made of sport, dus ik moet het gewoon doorplaatsen. En die quotes, die blijven bij. ‘I am made of all the days you don’t see, not just the ones you do.’ Blijft hangen.
“Het was een gure ochtend in februari. Een koude winter, drie weken later zou mijn vader de Elfstedentocht rijden. Dat mocht net aan van mijn moeder. Het IJzeren Gordijn stond nog fier overeind en het was nog doodnormaal om in gebreide truien rond te lopen. Het broeikaseffect? Daar had nog niemand ooit van gehoord. Toen was het dus al voorbestemd dat ik atletiek zou doen.” Inmiddels oud-meerkampster Laurien Hoos heeft haar eigen rubriek op LosseVeter waarin ze haar ex-collega’s het vragenvuur aan de schenen legt. Hier het resultaat, een nadere kennismaking met de Pel.
